morze bliskie będzie tłukło
falami zimnymi o nasz ląd
ja cię otulę moim płaszczem
otrę z łez twarz jasną twą

kiedy na niej uśmiech blady
skryje kłujący w środku cierń
ja oglądając się odejdę
niknąc w mgle północnych ziem

tak będę szedł, lecz rychło wrócę
w progu domu naszego stanę
i poczuję wiatr północny

co roztańczył twe włosy miedziane

Zimistrz II

mam dla ciebie płatki śniegu
topniejące od westchnienia
popatrz proszę jak wirują
w zimnym tańcu nad twą głową

mam dla ciebie płatki śniegu
małe kruche delikatne
i są wszystkie identyczne
z uwiecznioną twoją twarzą

Zimistrz

nie widzisz mnie

ty
mnie
wiesz

wiem że cię nie złapię
że przelejesz się miedzy moimi palcami
zatańcz ze mną odrzuć oczy i widzenie
poczuj rozkoszne kostnienie na czubkach palców

i czerń swoich paznokci zatańcz ze mną
zobacz z przerażeniem że stoisz w śniegu boso
a twoje stopy stają się lodem zatańcz ze mną
daj mi wyrysować blade linie na twoim ramieniu

zatańcz ze mną
ze swoim zimistrzem

Zimistrz III

nasze usta są niebieskie
ciemne jak styczniowa noc
a ich dotyk jest jak śnieg
miękki łzawo delikatny

nasze oczy są jak kwiat
najpiękniejszy bo nieżywy
cztery płatki jak powieki
przymykają się na sen

nasze dłonie są już razem
i splecione po wsze czasy
mienią się w miesięcznym blasku
tak srebrzyście oszronione

Dwadzieścia siedem dni.

zasnęłaś dwadzieścia siedem dni temu
chcę być tutaj i wciąż głaskać
twoje śmiertelnie gładkie policzki
czuć skrzepniętą krew pod nimi
chcę cię pytać jak mnie kochasz
i nie uciec kiedy wstaniesz
kiedy śmiejąc się odpowiesz